Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ



Ο Ζιγιά μπαίνει στη θάλασσα. Η παλίρροια ανεβαίνει βασανιστικά αργά και τον σκεπάζει. Να μείνει ελεύθερη η Ντερυσέτ, να παντρευτεί τον αγαπημένο της πάστορα.

Ο Τζιμ, ο τουάν Τζιμ, στέκεται μπρος στον Ντοραμίν και δέχεται αγόγγυστα τη σφαίρα στο στήθος. Ξεπλένει έτσι όλα τα λάθη του.

Ο Ούνκας, ο τελευταίος των Μοϊκανών, σκοτώνεται από τον μοχθηρό Μάγκουα. Σώζονται όμως ο Τσίνγκατσγκουκ και οι άλλοι.

Ο Άχαμπ. Από την άσπρη φάλαινα που κυνηγούσε.

Ο Ντέβιντ Κρόκετ στο Άλαμο. Το άσπρο φτερό της λευτεριάς του Συρανό που σιγολιώνει από έρωτα.

Στα Κλασσικά εικονογραφημένα όλοι οι αγαπημένοι μου ήρωες έπεφταν νεκροί στο τέλος. Εκούσια κι άφοβα. Ταγμένοι σε ένα ανώτερο σκοπό που τους αφάνιζε.

Τα βράδια, πριν με πάρει ο ύπνος, τους μάζευα όλους δίπλα μου να μου διηγηθούν την ιστορία τους ξανά. Κι ονειρευόμουνα μετά πως κάποτε σαν κι εκείνους θα έχω ένα ιδανικό να υπηρετήσω, τόσο ευγενικό που θα μπορούσα πρόθυμα ακόμα και να πέθαινα για αυτό. Αλλά ήμουν μικρός τότε, στην πλάτη μου είχα ακόμα δυο φτερούγες, κάτω από το κρεβάτι μου ένα καλικάντζαρο και τα μάτια μου έβλεπαν με ακτίνες Χ τη νύχτα.

Συχνά ερχόταν κι ένας απρόσκλητος. Έστεκε παράμερα αυτός, μακριά από τους άλλους. Κανείς δεν ήθελε σχέση μαζί του. Μα εμένα, αν και τρομακτικός, κάπως με γοήτευε, το ομολογώ.
Βρεγμένα τα μαλλιά και οι μακριές του φαβορίτες, τα ρούχα του έσταζαν βρωμόνερα. Με σκοτεινό το βλέμμα, σκυθρωπός. Με το καπέλο του και το μπαστούνι παρατημένα στην όχθη του Σηκουάνα. Η σκοτεινή φιγούρα του πέφτει στο ποτάμι και βουλιάζει. Ο Ιαβέρης.
Κι αυτός ταγμένος στο καθήκον ήταν. Κι αυτός ένα σκοπό είχε βάλει στη ζωή του και τον υπηρέτησε έντιμα και σταθερά ως το τέλος. Μόνο που αυτός κάποια στιγμή κοίταξε πίσω και είδε πως όλα ήταν λάθος.
Το αποτέλεσμα, το ίδιο.

Σκέφτομαι τώρα μήπως έκανα καλά όταν τον άφηνα να έρχεται με τους άλλους. Μήπως πραγματικά εκεί ήταν η θέση του. Θα ήταν κάπως βολικό αυτό. Παρηγοριά θα ήταν. Να ξέρεις πως ήρωας είναι κι εκείνος ο θεόστραβος που παίρνει με συνέπεια ένα δρόμο ευθεία ως το τέλος, ακόμα κι αν στο τέρμα του, βροντώντας σε ένα τοίχο απότομα, ανακαλύπτει πως τόσο καιρό βάδιζε ανυποψίαστος σε αδιέξοδο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου