Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ





Αυτό το γραφτό δεν θα το δει ποτέ κανείς. Το έγραψε κάποιος που έζησε για λίγο στο όνειρο κάποιου άλλου.

Γερμένος στο γραφείο, με το κεφάλι ακουμπισμένο στα χαρτιά και το μολύβι μου στο χέρι, είχα αποκοιμηθεί. Ξυπνώντας με την έντονη αίσθηση μιας παρουσίας, την είδα να στέκει από πάνω μου. Να με κοιτάει με τα μεγάλα μάτια της, σιωπηλή. Πρώτη φορά την έβλεπα. Όχι! την ήξερα από πάντα. Είχαμε αγαπηθεί πολύ, είχαμε ζήσει μια ζωή γεμάτη πάθος. Δεν χρειαζόταν να μιλήσουμε. Η μοίρα μας ήταν κοινή. Από τα χρόνια που πέρασαν στα χρόνια που ήταν να έρθουν.

Γράφω. Το χέρι μου γράφει. Κοιτώ το χέρι μου που γράφει.

Νόμιζα πως ήταν στο όνειρό μου, λυπόμουν που ξυπνώντας θα χανόταν. Μα ήταν δικό της το όνειρο. Χάρις σ' αυτήν υπήρξα. Τώρα, όπως ξυπνάει στο πρώτο φως και το όνειρό της ξεθωριάζει, καθώς οι καθημερινές φροντίδες εφορμούν και στο ρολόι γυρνούν αργά οι δείκτες, εγώ είμαι που χάνομαι. Η ώρα περνάει, πρέπει να βιαστεί, θυμάται ακόμα λίγο το παράξενο όνειρό της, το άγνωστο εκείνο πρόσωπο γερμένο στο γραφείο, και όσο θυμάται υπάρχω ακόμα, σε εικόνες που έρχονται και φεύγουν, στρόβιλος αναμνήσεων, μια ολόκληρη ζωή σε μια στιγμή σαν φευγαλέα λάμψη τρεμοσβήνει στο μυαλό της.

Αρχίζω να μη βλέπω το χέρι μου που γράφει.

Φτιάχνει καφέ και λίγο ακόμα με θυμάται, ζω ακόμα στο όνειρό της που θολώνει, οργανώνει τη μέρα της, τα ψώνια, οι λογαριασμοί, η δουλειά, η μάνα της, το σώμα μου γίνεται διάφανο, και γράφω, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, τώρα μόνο αυτό θυμάται από τον ξένο, το χέρι του με το μολύβι, πώς ξύπνησε όταν έσκυψε να δει αυτό που γράφει.

Παρακαλώ, κράτησε λίγο ακόμα το όνειρό σου.
Θυμήσου με να γράφω. Λίγο ακόμα.
Σκύψε να δεις.


(φωτογραφία Marcin Sacha)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου