Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

TYXH


Ποτέ δεν έτυχε να βρω στο δρόμο κατιτίς. Να πέσει η φέτα με τη μαρμελάδα μου σωστά. Όταν ξεσπάει η μπόρα να έχω ομπρέλα.
Η Τύχη με είχε πάντα ξεγραμμένο. Ούτε που γύρναγε τα μάτια να με δει. Ρώτησα, μου 'παν πως η Τύχη αγαπάει τους τολμηρούς. Εγώ απ' αυτούς δεν ήμουν. Έτσι επιστράτευσα προξενητές για να τη σαγηνεύσω. Τόσο πολύ την ήθελα.
Ο θείος ο Μιχάλης ήταν κυνηγός.
Θείε, του είπα, θέλω ένα λαγοπόδαρο.
Μου το 'φερε. Το άφησα στον ήλιο ώσπου ξεράθηκε και στέγνωσε. Το έπαιρνα σ' όλα τα σπίτια που άλλαξα και το είχα πάντα σε περίοπτη θέση. Σαν μπιμπελό. Με τα χρόνια μάδησε, φαινόταν το πετσί κι οι τένοντες. Έτσι, το πέταξα. Τύχη δεν είδα.
Η θεία μου η Κατίνα είχε ένα γάιδαρο τρελό κι ατίθασο.
Θεία, της είπα, θέλω ένα πέταλο.
Μου το 'στειλε. Ήταν τόσο σκουριασμένο, που όταν δοκίμασα να το κρεμάσω έσπασε. Πάει κι αυτό.
Ο ξάδελφός μου ο Κωστής ήξερε το Φαραγγούλι σαν τη τσέπη του. Εκεί ψηλά είναι μια σπηλιά.
Ξάδερφε, του είπα, θέλω ένα κοκαλάκι νυχτερίδας.
Με πήρε και σκαρφαλώσαμε μαζί. Με τη σφεντόνα σκότωσα μια νυχτερίδα. Μικρούλα, μια σταλιά μωρό. Τόσο μικρή που χώραγε σε ένα σπιρτόκουτο. Εκεί την άφησα να λιώσει, να μείνει, λέει, το κοκαλάκι της. Όταν το άνοιξα ήταν άδειο. Τζίφος. Ούτε κοκαλάκι ούτε τίποτα.
Ο θείος μου ο Μανώλης, ο ντραγάτης, γύρναγε από το πρωί ως το βράδυ στα χωράφια.
Θείε, του είπα, θέλω ένα φιδοπουκάμισο.
Μου το 'φερε. Τόσο μακρύ, με το συμπάθειο. Το δίπλωσα όμορφα, το έχωσα σε ένα σελοφάν και το έβαλα στο πορτοφόλι μου. Διαλύθηκε με τον καιρό. Πρώτα σκόρπισαν οι φολίδες του, ύστερα τρίφτηκαν κι έγιναν σκόνη.
Η Τύχη, ούτε που διαισθάνθηκε ποτέ την παρουσία μου. Περνούσα δίπλα της σαν φάντασμα.

Αυτά όταν ήμουν νέος κι άμυαλος. Τώρα που ξέρω δε με νοιάζει. Το έχω πάρει απόφαση, δεν έχω ελπίδα με την Τύχη. Είναι δοσμένη αλλού η καρδιά της, τέλειωσε, είναι στημένο το παιχνίδι. Στέκομαι απαθής στο ξάγναντο, χαζεύοντας τους κεραυνούς τι ωραία που πέφτουν γύρω μου.
Κι αν χάνω στα χαρτιά κερδίζω στην αγάπη, παρηγοριέμαι.


15 σχόλια:

  1. :)) Σωστά. Είναι μεγάλη παρηγοριά. Η τύχη δεν μου έδωσε ποτέ λεφτά. Μου χαμογέλασε, όμως, μερικές φορές. Πάνω που έχανα τις ελπίδες μου: ένα σπίτι που κάλυπτε στοιχειωδώς τις ανάγκες μου, μια ανατροπή ή μια ριψοκίνδυνη αλλαγή στη ζωή μου. Την εμπιστεύτηκα. Και της είμαι ευγνώμων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σου εύχομαι να είναι πάντα στο πλευρό σου, χαμογελαστή κι ωραία. Τυχεράκια! :-)

      Διαγραφή
  2. Τυχερός είστε!!! Τι θα τα κάνατε τα λείψανα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, μα μερικά λείψανα είναι γοητευτικά! Θα σας εξομολογηθώ και κάτι: στη βιβλιοθήκη μου έχω τώρα ένα γυάλινο βάζο με φιδοπουκάμισα νέας εσοδείας, κυκλαδίτικα. Πανέμορφα!

      Διαγραφή
    2. Θα σας εξομολογηθώ και εγώ κάτι. Αν ήμουν βιβλίο στη βιβλιοθήκη σας, θα με είχε πιάσει πανικός! :)

      Διαγραφή
    3. Μα δεν θα σας άφηνα ποτέ εκεί δίπλα. Εκτός κι αν είσασταν βιβλίο τρόμου. Υπάρχουν άλλες θέσεις για τους εκλεκτούς, μακριά από τα λείψανα. :-)

      Διαγραφή
  3. Αφου σου εδωσε το ουσιαστικο, τι τα θες τα φιδοποδαρα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα φιδοπόδαρα(!) και τα λαγοπουκάμισα(!) τα ήθελα για αλεξικέραυνο. Γιατί τι να σου κάνει κι η έρμη η αγάπη όταν είσαι πια κάρβουνο;

      Διαγραφή
  4. Ισως να γινοντουσαν σκονη ακριβως γιατι επαιζαν το ρολο του αλεξικεραυνου και σε προστατευαν εν αγνοια σου. "Το φιδοποδαρο σου μην κακολογας"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μα, δεν έχετε λίστα ιστολογίου, να γραφτώ μέλος;; Επειδή βρήκα ενδιαφέρον το μπλογκ σας, το έβαλα στο blogroll μου για να το παρακολουθώ. Ευχαριστώ, καλό βράδυ και θα χαρώ να τα πούμε κι από κει, αν το θελήσετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας και για την πρόσκληση. Μια εναλλακτική λύση είναι η παρακολούθηση μέσω e-mail. Καλό βράδυ και θα τα πούμε σίγουρα :-)

      Διαγραφή
  6. ...και τώρα εγώ σκέφτομαι πως ενώ κανείς δεν γράφει πια σχόλια στα μπλόγκς, τι τυχερός που έιναι αυτός ο Quasar, που μονομιάς, δώδεκα σχόλια κοσμούν το όμορφο κείμενό του :)

    Γελάω και σας χαίρομαι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε κείμενο για την τύχη, το σχόλιο υπ' αριθμόν 13 είναι το δικό σου. Τυχαίο; Δεν νομίζω :))
      Πάντως το 2013 ήταν αλλιώς. Τώρα μας τρώει η μοναξιά στα μπλογκς.
      Σε ευχαριστώ Ντίνα :)

      Διαγραφή
    2. Χαχα, δεν το σκέφτηκα το 13άρι! Τύχη :)))

      Διαγραφή