Πέμπτη, 30 Μαΐου 2013

ΤΟ ΜΠΕΝΑΛΤΥ



Τίποτα δεν είναι αληθινό, όλα επιτρέπονται
Χασάν ιμπν Σαμπάχ

Δεν μπορούσα να πω ψέμματα. Απλά, δεν μπορούσα.  Κι όσες φορές το αποτόλμησα, τα μάτια μου με πρόδιδαν. Αρνιόμουν να αποδεχτώ τη σκοπιμότητα ύπαρξης του ψεύδους, αφού τα διακυβεύματα δεν ήσαν τότε τόσο σοβαρά ώστε να αντισταθμίζουν τις επακόλουθές του τύψεις κι ενοχές: δυο τρεις μπίλιες λιγότερες, ένα γκολ που μέτραγε εις βάρος μας, ένας κακός βαθμός, άντε και μια ξυλιά από την κυρά Μαρίνα, τη δασκάλα.
Όλοι στη γειτονιά το παραδέχονταν. Ήμουν ο δίκαιος Αριστείδης της παρέας. Ήμουν ο αδέκαστος κριτής, αυτός που όταν εξέδιδε την τελική απόφαση, αυτή θα γίνονταν αποδεκτή απ' όλους. Κανείς δεν το αμφισβητούσε, εφόσον είχα αποφανθεί εγώ, αν ήταν ή όχι φάουλ, αν πέρασε η μπάλα τη γραμμή, αν φίλησε στο στόμα ή όχι ο Γιάννης την Καλλιόπη, πόσο μακριά είχε φτύσει ο Ηλίας. Μέχρι την αποφράδα εκείνη μέρα.

Καλοκαιράκι ήταν, μεσημέρι, παίζαμε μπάλα στη Γκερόλα, λίγο πιο πάνω από το Βαλιδέ Τζαμί. Σούταρε κάποιος μια βολίδα κι ενώ η τροχιά της μπάλας ήταν προς το τέρμα, πετάχτηκε μπροστά ο Μήτσος κι η μπάλα βρήκε πάνω του κι έφυγε πέρα. "Μπέναλτυ!" φώναξαν κάποιοι. "Όχι! στην πλάτη του χτύπησε", αντέκρουαν οι άλλοι, έτοιμοι να πλακωθούν. Κι ήρθε μοιραία η σειρά μου. Να αποφανθώ εγώ, ο ακέραιος διαιτητής, συμφώνησαν όλοι, εγώ που λέω πάντα την αλήθεια. Και αποφάνθηκα. Δεν ήταν "μπέναλτυ". Στην πλάτη του τον είχε βρει η μπάλα, είπα. Κι ενώ ήσαν όλοι έτοιμοι να αποδεχτούν αυτή μου την απόφαση, έγινε το κακό. Μίλησε ο Μήτσος ο ίδιος. "Μπέναλτυ ήταν, ρε", παραδέχτηκε το κωλόπαιδο. "Στο χέρι μου χτύπησε η μπάλα". Ο Μήτσος, ο πιο αρμόδιος πέρα από κάθε αμφιβολία, ο μόνος που ήξερε σίγουρα τί είχε γίνει, ξεστομίζοντας την φράση αυτή, καθώς μάλιστα ήταν σε βάρος του, ακύρωνε κάθε αντίθετη άποψη.
Κόλαφος για την αξιοπιστία μου. Με κοίταζαν και γέλαγαν. Αυτή ήταν η τελευταία φορά που εμπιστεύθηκαν την κρίση μου. Σε μια στιγμή η φήμη μου σαν δίκαιου κατέρρευσε.

Δεν ξέρω ακόμα αν ο ψηλέας ο Μητσάρας είπε ψέμματα για να με εκθέσει ή αν είπε αλήθεια σε μια σπάνια γι' αυτόν κρίση ειλικρίνειας. Έτσι, ακόμα αμφιβάλλω αν ήταν πέναλτυ ή όχι. Και, το χειρότερο, αμφιβάλλω αν κι εγώ είπα αλήθεια, άσχετα με το τι έγινε πραγματικά. Αν δηλαδή όντως ήμουν σίγουρος ή έστω νόμισα πως δεν ήταν πέναλτυ και επομένως, σε κάθε περίπτωση, εξέφρασα τη δική μου αλήθεια, άσχετα με το πραγματικό συμβάν, ή μήπως, με πλήρη άγνοια της φάσης, μη έχοντας ίσως την κατάλληλη για διαιτητή ορατότητα, απλά είπα κάτι στην τύχη, μόνο και μόνο για να ασκήσω για άλλη μια φορά το τιμητικό αξίωμα του αδέκαστου κριτή που μου είχε αποδώσει η τσογλανοπαρέα.

Τότε ήταν πάντως, με αυτή την "αμφιλεγόμενη" όπως λένε φάση, που άρχισε η δική μου κρίση εμπιστοσύνης στην πραγματικότητα και στην αλήθεια. Και με ραγδαίους ρυθμούς επιδεινώθηκε και επήλθε πλήρης σύγχυση και ρήξη. Η αλήθεια και η πραγματικότητα βρέθηκαν σε διάσταση, η αρμονία χάθηκε. Κι όταν μεγάλωσα, τελεολογικές εννοιολογικές κατασκευές από τη μια και βουλησιαρχικές προσλήψεις απ' την άλλη, ήρθαν και κάνανε τα πράγματα χειρότερα. Το χάος.

Τώρα για τίποτα δεν μπορώ να είμαι σίγουρος. Η πραγματικότητα έγινε ένας χαμαιλέοντας που ξεθωριάζει και διαχέεται σαν ατμός. Πάνω που πάω να την πιάσω, γλιστράει και χάνεται. Έτσι όταν λέω την αλήθεια δεν με πιστεύω πια ούτε εγώ ο ίδιος. Συνέχεια βρίσκομαι σε αντίφαση όχι πια μόνο με την πραγματικότητα αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό μου. Συνέχεια αλλάζω γνώμη και αναιρώ αποφάσεις και καταλήγω να αλωνίζω φαλτσοσφυρίζοντας αλλοπρόσαλλα σε ένα στρογγυλό γήπεδο όπου οι παίκτες καθισμένοι στις κερκίδες με γιουχάρουν.


2 σχόλια:

  1. Εγώ πάλι Quasar, την αμαρτία μου να την πώ, μια χαρά τα έλεγα τα ψέμματα. Το ότι πάντα με πιάνανε ήταν το πρόβλημα. Τόγραφα στο κούτελο; Το παράκανα στις λεπτομέρειες (για την απόλαυση της αφήγησης); Έλειπε η αναγκαία συνοχή, ή μήπως εκείνο το ύπουλο γλίστρημα προς την πραγματικότητα που θα θόλωνε την κρίση του ακροατή μου; Στο τέλος, ακόμα κι όταν έλεγα αλήθεια ήμουν ύποπτη. Κοίταξα λοιπόν να αποφεύγω τους μπελάδες και έγινα ειλικρινής. Τζίφος. Μόλις έπεφτε πάνω μου το βλέμμα του άλλου, η αλήθεια μου τρεμόσβηνε, θόλωνε, γινόταν μαχητή, κάθε μικρή ρωγμή της διευρυνόταν σα βάραθρο κι από κάτω φαινόταν να βράζει το μάγμα της εξαπάτησης. Τι τα θέλεις, χρειάζεσαι το σωστό συνεργάτη - είναι το συμπέρασμα - και μάλλον το καλύτερο έδαφος για συνεργασία στο προσφέρει η αμφιβολία. Χαλάρωσε λοιπόν. Τουλάχιστον κάνεις και καμιά γνωριμία, σύμφωνα με το γνωστό πρόστυχο καλαμπουράκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.youtube.com/watch?v=SgyLIhW0-ps
    ένα βιντεάκι, ευγενική προσφορά του pasaenas (http://pasaenas.blogspot.gr/)

    ΑπάντησηΔιαγραφή