Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΤΡΑΠΕΖΙ



Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ήταν πιο όμορφο από όλες τις χρονιές. Είχα σταθεί εκεί δίπλα του και παρατηρούσα τους άλλους. Η γυναίκα μου, σε έξαψη, έτρεχε πάνω κάτω να σιγουρευτεί ότι όλα ήταν στη θέση τους. Ο μικρός μου γιος είχε αναλάβει να τοποθετήσει τα σερβίτσια στο τραπέζι, όπου είχε ήδη στρωθεί το κόκκινο τραπεζομάντηλο, η κόρη μου ήταν στην κουζίνα, o μεγάλος γιος έδειχνε στην κοπέλα του το σπίτι. Πρώτη φορά ερχόταν αυτή, κι ήταν ακόμα αμήχανη.
Πήρα την πρωτοβουλία και πήγα πρώτος και κάθισα στη θέση μου. Με τη βοήθεια των παιδιών η γυναίκα μου έφερε τη γάστρα με το φαγητό, τις σαλάτες, τα τυριά. Σύντομα ήρθαν και οι άλλοι και κάθισαν στις θέσεις που τους έδειξε. Σερβιρίστηκαν, είπαν τα "καλωσόρισες" και τα "καλώς σας βρήκα", τα "χρόνια πολλά". Το δικό μου πιάτο έμεινε άδειο. Δεν πεινούσα, έτσι κι αλλιώς. Όταν όμως σέρβιρε κρασί ο μεγάλος, έβαλε και στο ποτήρι μου. Η κοπέλα του έσκυψε τότε και κάτι του ψιθύρισε. Έσκυψα δίπλα τους κι εγώ και το άκουσα. "Περιμένετε κανένα;" τον είχε ρωτήσει. Την άκουσε και η γυναίκα μου και είδα που βούρκωσε. Το έκρυψε όμως.
"Είναι η θέση του πατέρα μου", είπε ο μεγάλος. "Τον χάσαμε πρόπερσι, ανήμερα τα Χριστούγεννα".
Σήκωσαν τότε συγκινημένοι τα ποτήρια και ήπιαν στη μνήμη μου. Κοίταζαν όλοι προς τα μένα, αλλά δεν με έβλεπαν.


2 σχόλια:

  1. Αυτές οι ανατροπές στις ιστορίες σου με ξε τρελαίνουν!
    Καλά Χριστούγεννα αγαπημένε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλά Χριστούγεννα και σε σένα, αγαπημένη Αγράμπελη :)

      Διαγραφή