Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

Η ΣΑΚΑ



Οι περιπέτειές μας είναι μιας σελίδας, κι αυτή σκάρτη. Μετρίως μέτριοι θα μετρηθούμε κι ο μέσος όρος μας ταιριάζει γάντι. Ασήμαντες ιστορίες αθροίζονται και μας χτίζουν. Οι περισσότερες ξεχνιούνται. Μα ξαφνικά και χωρίς λόγο, μέσα στη νύχτα, κάποια αναδύεται από το πουθενά. Να, σαν αυτή.

Ήμουνα φτωχαδάκι. Στην Τρίτη του Δημοτικού είχα δασκάλα την κυρά Θοδώρα. Με αγαπούσε αυτή, με πρόσεχε. Η τσάντα μου ήταν ξεσκισμένη τότε, τρύπια, πέφτανε από μέσα τα μολύβια. Στο τέλος της χρονιάς, μια μέρα, με πήρε παράμερα. "Το Σεπτέμβρη", μου λέει, "θα πας στο βιβλιοπωλείο του Χρηστάκη, θα έχω πει να σου φυλάξουνε μια σάκα να την πάρεις". Ήρθε ο Σεπτέμβρης, πέρναγα απ' έξω από το βιβλιοπωλείο κάθε μέρα και χάζευα τις κρεμασμένες τσάντες, ζήλευα, μέσα δεν τόλμησα να μπω, ντρεπόμουν. Την πρώτη μέρα του σχολείου με έπιασε η κυρά Θοδώρα και μου λέει, "γιατί δεν πήγες να πάρεις τη σάκα σου", "δεν με άφησε η μάνα μου", της λέω, ψέματα, τίποτα δεν της είχα πει. Κάτι κατάλαβε, την άλλη μέρα όταν σχολάσαμε με κράτησε και μου έδωσε την τσάντα μου. Δερμάτινη, γυάλιζαν οι αγκράφες, την πήρα με σκυφτό κεφάλι κι έφυγα, μη δει που είχα βουρκώσει. Σε μια γωνιά σταμάτησα και περιεργάστηκα την τσάντα. Ήταν πολύ όμορφη. Ήταν πολύ καινούργια. Παραήταν καλή για μένα. Σαν ξένο πράγμα πάνω μου. Με τα βρώμικα γόνατα και τους αγκώνες με τα κάκαδα, το μπαλωμένο παντελόνι. Την πέταξα κάτω και την κύλισα στα χώματα απ' όλες τις μεριές. Πάτησα πάνω της, της έδωσα και δυο κλωτσιές. Την έφερα κάπως στα μέτρα μου. Έβγαλα τότε τα βιβλία μου από την παλιά και τα έχωσα στην καινούργια. Κι όλη αυτή την ώρα, και μέχρι να γυρίσω σπίτι, τρέχανε τα δάκρυα και γίνονταν λάσπη τα χώματα στα μάγουλά μου. Κι ούτε που ήξερα τότε γιατί με είχε πάρει το παράπονο, ούτε που καταλάβαινα τί έφταιγε κι ένιωθα τόση ερημιά.

Με κάτι τέτοιες ιστορίες πλαστήκαμε όλοι. Μικρές κι ασήμαντες, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες που ξεχνιούνται καθώς περνάει σαν οδοστρωτήρας η ζωή. Κι αν την διηγούμαι τώρα αυτήν, είναι γιατί το οφείλω στην κυρά Θοδώρα, που δεν θυμάμαι να της είπα ένα ευχαριστώ.

2 σχόλια:

  1. Υπέροχα συγκινητική φίλε Μανώλη και με φόρτισε πολύ συναισθηματικά... Έχω πολλές αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια και οι περισσότερες δεν είναι ευχάριστες.. Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα, κράτησε τις ευχάριστες, τις άλλες πέτα τες. Σε ευχαριστώ πολύ, καλό βράδυ.

      Διαγραφή