Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ



Ώρα για απολογισμό. Να ξεσκαλίσω και να βρω αυτό που αξίζει. Με δάχτυλα χωμένα βαθιά στο πλαδαρό ζυμάρι του χρόνου. Στις μέρες που ξεχείλωσαν και χάθηκαν η μια μέσα στην άλλη ώσπου δεν έμεινε καμιά να ξεχωρίζει. Μέρες με άγχος, άλλες με χαρά, και κάποιες με μικρά επιτεύγματα, όλες ζυμώθηκαν για να πλαστεί η άμορφη μάζα που έφυγε, που ξεθωριάζει κιόλας και ξεχνιέται.
Θαμπές χρονιές οι τελευταίες, γκρίζες. Θα πιάσουν μόνο μια μικρή γωνιά, θαμμένες κάτω από τις άλλες, τις παλιές, αυτές που επιμένουν κι αντιστέκονται.
Δεν φταίει μόνο η γενική μαυρίλα. Φταίει και που μεγαλώνουμε. Όσο έχεις τα μάτια καρφωμένα στο καντράν, όσο πατάς με αγωνία τα φρένα που ελπίζεις κάποτε να πιάσουν, γύρω σου το τοπίο τρέχει ερήμην.

Ο απολογισμός δεν αρκείται πια στο μέτρημα των τελευταίων (να! έχεις ένα βιβλίο εδώ!), μόνο τα πιάνει κάθε φορά όλα από την αρχή, τα λογαριάζει στο τεφτέρι του μαζί και βγάζει σούμα. Συν, πλην, αυτά είναι, τόσα μείναν. Τι έκανες; Τι θέλεις; Έχεις σχέδιο; Προλαβαίνεις;
Ο Μεγάλος Απολογισμός. Η μνήμη, πότε βάλσαμο και πότε θλίψη. Να μη μπορείς να αντισταθείς και να βουλιάζεις μέσα της. Να κοιτάς κατάματα την εικόνα σου στον καθρέφτη, να σε κοιτάει κατάματα κι αυτή. Κι όταν γυρνάς αλλού το βλέμμα, όταν στρέφεις την πλάτη επιτέλους για να φύγεις, νομίζοντας πως έχεις πια γλυτώσει, πως έχετε συμφιλιωθεί, τότε, γυρνάει ξαφνικά το είδωλό σου και σε κοιτάει πισώπλατα.

Απολογισμός. Πώς γίνεται; Δεν ξέρω να τον κάνω. Και, έτσι κι αλλιώς, όλο και πιο συχνά, όταν θέλω να μιλήσω, αντί για λέξεις βγαίνουν από το στόμα μου κάτι όντα άφτερα, γυμνά, που αντί να φτερουγίσουν όπως πρέπει μέχρι να βρούνε άλλες λέξεις να ταιριάξουν, γαντζώνουνε πεισματικά τα νύχια τους στα χείλη μου. Αρνούνται να πετάξουν. Και κρώζουν. Κρώζουν τα άθλια. Όταν κουράζονται να κρέμονται, πέφτουν βαριά στο πάτωμα με γδούπο. Μόνο εγώ τα βλέπω να ψυχορραγούν. Οι άλλοι γύρω ακούν άναρθρους ήχους μα δεν βλέπουν. Σκουπίζω κρυφά τα ψοφίμια και τα χώνω κάτω από το χαλί.

Το είχα πει και πέρσι τέτοιες μέρες μα δεν το τήρησα. Καιρός να κλείσει αυτός ο κύκλος. Να ανοίξει άλλος. Μόνο αυτό μου λέει και ξαναλέει ο απολογισμός μου. Όχι απότομα. Θα έρχομαι καμιά φορά, να ξεσκονίζω και να τακτοποιώ. Και να τινάζω το χαλί.


2 σχόλια:

  1. Αν δεν τιναχτούν τα χαλιά και δεν γίνουν οι απολογισμοί, πως θα 'ρθουν οι ανατροπές, αναρωτιέμαι... Καλή χρονιά και καλή λευτεριά.

    Υ.Γ Αυτό το "καλή λευτεριά" πόσα χρόνια είχε να ακουστεί ε; Από τότε που τα ευχολόγια ήτανε αγώνες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πιο επίκαιρο από ποτέ. Ας ελπίσουμε φέτος οι ευχές να μη μείνουν ευχές. Να είσαι καλά :)

      Διαγραφή