Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΞ



Το φάντασμα του γερο-Μαρξ πλανάται πάνω από την Ευρώπη κι ανατριχιάζουν οι καμπούρες μας. Μα (με γελούν τα μάτια μου;), διπλό βλέπω το φάντασμα. Το ένα το υποβαστάζουν ιδρωμένοι κάτι  οικονομολόγοι και καθηγητές. Τον ακουμπάνε κάποτε σε κάποιον τοίχο, βάζουν στο χέρι του μια κιμωλία και γράφουν (αυτοί οδηγώντας τη γραφή) στον μαυροπίνακα. Πίνακες, γραφήματα, υπολογισμοί και να το αποτέλεσμα. Ιδού, είχε δίκιο ο Μαρξ. Όλα τα είχε προβλέψει. Ντετερμινιστική η πορεία και τα σκυλιά δεμένα. Οι κρίσεις, περιοδικές και αμετάκλητες, θα τον φάνε τον άπληστο τον καπιταλισμό αν δεν βάλει νερό στο κρασί του.

Κρίση εδώ, κρίση εκεί, που είναι λοιπόν η λύση; Έρχονται κι άλλοι γύρω τους, ανάβει η κουβέντα. Επιστροφή στον Κέυνς. Να τρίξουμε τα δόντια στα άπληστα κωλόπαιδα των χρηματιστηρίων. Αλληλεγγύη. Στήριξη. Επιτόκια. Ανάπτυξη και κατανάλωση. Αποανάπτυξη. Κοινωνικό κράτος. Καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο.
(Οι θεατές που έχουν μαζευτεί συμμετέχουν, αποδοκιμάζουν, επιδοκιμάζουν, χειροκροτούν).

Μα βλέπω κι ένα άλλο φάντασμα του Μαρξ. Πότε ντυμένος σαν ψαράς μου φαίνεται, πότε σαν κυνηγός, πότε φοράει τα γυαλάκια του και γράφει. Δεμένος με μακρύ σκοινί από τον πρώτο, πορεύεται αυτός μονάχος, σκουντουφλώντας. Βαδίζει ανάμεσα στο πλήθος μα κανείς δεν τον κοιτάζει. Είναι όλοι απασχολημένοι.
Τώρα μετρούν ξαναμετρούν και δεν τους βγαίνει. Μα επιμένουν.
Προσπαθώ να τον παρηγορήσω.
"Μη στεναχωριέσαι", του λέω, "είχες δίκιο. Η ανθρωπότητα δεν θέτει ποτέ πάρα μόνο προβλήματα που μπορεί να λύσει".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου